Vanmorgen na het ontbijt nog een tocht door Etosha gemaakt. We hebben hier tot 12.00 de tijd daarna moeten doorreizen naar Twijfelfontein. Volgens andere reisverslagen zou dat een lastige trip worden met slechte wegen. Maar eerst nog wat dieren spotten. We worden halverwege de ochtend getrakteerd op overstekende olifanten, vlak voor onze auto. Voor de rest zien we nog vele zebra’s giraffen en jakhalzen. Helaas laten de leeuwen zich ook vandaag niet zien aan ons. Dan is het toch echt tijd het park te verlaten en af te reizen naar onze volgende bestemming. De weg was prima te doen. We reden in een tempo van 100 km op een eenzame snelweg. Wat een leegte hier in dit land, we komen maar sporadisch een andere auto tegen terwijl het de enige doorlopende weg is naar Daramaland. We rijden via Khorixas, een nederzetting met een paar armoedige huisjes. Wat nou slechte weg. Het rijd hier prima zeg ik… Maar daarna begint het. Van riant asfalt gaat de weg ineens over in los grind. Het voelt aan als de ribbels van een wasbord. We moeten 85 kilometer over deze weg waarbij we soms stapvoets moeten rijden omdat we zelfs door droogliggende riviertjes moeten rijden. Gelukkig hebben we een stevige 4x4 auto. De natuur is hier prachtig. Grillige bergen en grote rode stenen liggen verloren in deze woestijn. Als er een auto voorbij komt is het een paar minuten zo stoffig dat we geen eens meer door de voorruit kunnen kijken. Om een uur of vijf arriveren we in “de middle of nowhere” bij de lodge. Wat een mooie lodge. Mooie huisjes met rieten daken staan tegen de rotshelling geplakt en rondom alleen maar woestijn. Wie bouwt hier nou zoiets. Peter vroeg zich gelijk af hoe het bedrijfsplan er uit zou gezien hebben hier. Dit is tot nu toe het mooiste oord waar we zijn geweest. We genieten van de prachtige ondergaande zon en hebben in de avond een top lopend buffet. Dat belooft wat voor de ontbijttafel morgenochtend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten