Dag 11 woensdag 20 juli Lüderitz

Na alle slaap uit mijn ogen gewreven te hebben, kijk ik uit het raam van onze hotelkamer naar de baai. Je gelooft het of niet maar er zwemmen 2 dolfijnen onder ons. Gisteren een spelende zeehond en nu dolfijnen, kan het nog mooier. Het ontbijt is luxe zoals we al dachten, en het brood heerlijk vers. Tijdens onze reis is Olaf op zijn bril gaan zitten en we vragen bij de receptie of er hier in het dorp een opticien is waar hij zijn bril kan laten maken. Nou die is er wel maar komt maar 1 keer per maand langs, dus of we willen wachten daarop.... Nou dan de reserve bril maar op de rest van de vakantie, Olaf.
Na het ontbijt vertrekken we naar Kolmanskop. Dit is een spookstadje. Toen hier in 1908 de eerste diamanten werden gevonden haastte iedereen zich naar dit gebied en werd er een complete stad neergezet. Na de eerste Wereldoorlog raakten de diamanten op en verdwenen ook de mensen. Wat overbleef was een compleet verlaten stad. Lüderitz is een plaatsje vlak bij Kolmanskop en als daar een huis gebouwd werd haalden ze de kozijnen, deuren, en al het andere benodigde materiaal uit de verlaten huizen in Kolmanskop. Zelfs de spoorrails werd losgetrokken om het ijzer te verkopen aan Japan. Pas in 1980 is het door zandstormen geteisterde dorp beschermd en mag niets meer worden meegenomen of veranderd.
Dit laat nu heel fraai zien hoe om meedogenloos de natuur de menselijke beschaving wegvaagt. We worden door een gids door het dorp geleid en gewaarschuwd dat we niks mee mogen nemen of oprapen (alsof de diamanten er nog voor het oprapen liggen), en dat we op moeten passen voor slangen die hier zitten. Ai....dat vind ik minder leuk om te horen. Het kan hier behoorlijk waaien en dat gebeurt vaak zo te zien aan de huizen daar. Sommige huizen zijn gevuld met enorme bergen zand. We vermaken ons de hele ochtend hier verder en Peter maakt veel foto's. Ik blijf oplettend voor de slangen maar gelukkig geen 1 gezien. Wel een gekko gezien en veel vervelde slangenhuiden in het zand en .......natuurlijk zaten mijn schoenen ook weer vol met zand. In de middag zijn we een rondrit gaan maken langs de baaien van het Lüderitz schiereiland. Dit stuk hoort niet bij het streng bewaakte diamanten Sperrgebiet en mag daarom zonder beperkingen worden bezocht. Daar hebben we meerdere flamingo's gezien en veel natuurschoon. We sluiten de dag weer tevreden af in het restaurant van het hotel.